Mądrość Syracha50

Arcykapłan Szymon

¹Szymon¹, syn Oniasza, arcykapłan,

za życia swego naprawił dom [Pański],

za dni swoich wzmocnił świątynię.

²On zbudował mur podwójnej wysokości

i wysoką podporę muru świątyni.

³Za dni jego został wykuty zbiornik na wodę,

sadzawka – której obwód był jak „morze”².

⁴On zamyślał ustrzec swój lud przed upadkiem,

umocnił przeto miasto na czas oblężenia.

⁵Jakże wspaniale wyglądał, gdy wracał do ludu,

przy wyjściu z Domu Zasłony³.

⁶Jak gwiazda zaranna pośród chmur,

jak księżyc w pełni w dniach <świątecznych>⁴,

⁷jak słońce błyszczące nad świątynią Najwyższego,

jak tęcza wspaniale świecąca na chmurach,

⁸jak kwiat róży na wiosnę,

jak lilie przy źródle,

jak młody las Libanu w dni letnie,

⁹jak ogień i kadzidło w kadzielnicy⁵,

jak naczynie szczerozłote

ozdobione wszelkimi drogimi kamieniami,

¹⁰jak drzewo oliwne okryte owocami,

jak cyprys wznoszący się do chmur.

¹¹Kiedy przywdziewał zaszczytną szatę

i brał na siebie doskonałą wspaniałość,

kiedy szedł w górę do ołtarza Pana,

napełniał chwałą obręb przybytku;

¹²a kiedy przyjmował z rąk kapłanów części ofiarne,

sam stojąc przy ognisku ołtarza,

wokół niego stali jak wieniec bracia,

jak gałęzie cedrów na Libanie;

otaczali go jak pnie palmowe –

¹³wszyscy synowie Aarona w swej chwale.

Ofiara Pana była w ich rękach,

wobec całego zgromadzenia Izraela,

¹⁴gdy pełnił on służbę Bożą przy ołtarzach,

aby uświetnić ofiarę Najwyższego, Wszechwładcy,

¹⁵wyciągał rękę nad czarę,

ofiarowywał trochę krwi winnego grona⁶,

wylewał ją na cokół ołtarza,

na woń miłą Najwyższemu, Królowi wszechrzeczy.

¹⁶Wtedy odzywali się synowie Aarona

i grali na kutych trąbach,

grzmieli donośnym głosem

na pamiątkę przed Najwyższym.

¹⁷Cały lud razem pośpieszał

i padał twarzą do ziemi,

aby oddać pokłon Panu swojemu,

Wszechmogącemu, Najwyższemu Bogu.

¹⁸Śpiewacy wychwalali Go swoimi głosami,

i potężnym echem płynęła miła melodia.

¹⁹Lud prosił Pana Najwyższego

w modlitwie przed Miłosiernym,

aż się skończyły wspaniałe obrzędy Pana

i doprowadzono do końca Jego świętą służbę.

²⁰Wtedy on, zszedłszy, wyciągał ręce

nad całym zgromadzeniem synów Izraela,

aby dać swymi wargami błogosławieństwo Pana

i aby się chlubić Jego imieniem.

²¹Po raz drugi lud oddawał pokłon,

by przyjąć błogosławieństwo od Najwyższego.

Zachęta

²²A teraz błogosławcie Boga wszechrzeczy,

który wszędzie wielkich dzieł dokonuje,

który od łona matczynego wywyższa dni nasze,

który z nami postępuje według swej łaski.

²³Niech da nam radość serca,

niech nastanie za dni naszych pokój

w Izraelu – po wieczne czasy,

²⁴aby łaska Jego trwała wiernie z nami

i by nas wybawił za dni naszych.

Przysłowie wtrącone

²⁵Dusza moja nie znosi dwóch⁷ narodów,

a trzeci nie jest narodem:

²⁶mieszkający na górze Seir⁸, Filistyni,

i głupi naród przebywający w Sychem.

Zakończenie

²⁷Naukę rozsądku i wiedzy

spisał w tej księdze

Jezus, syn Syracha, syna Eleazara, jerozolimczyk,

który mądrość ze swego serca wylał jak deszcz.

²⁸Szczęśliwy, kto będzie się zajmował tymi rzeczami,

a kto włoży je do serca, stanie się mądry,

²⁹a jeśli tak postąpi, we wszystkim sobie poradzi,

bo szlakiem Jego – światło Pana.