Księga Mądrości15

Wyrzeczenie się bałwochwalstwa

¹Ty zaś, Boże nasz, jesteś dobry i wierny, cierpliwy i miłosierny w rządach nad wszystkim.

²Nawet gdy zgrzeszymy, Twoimi jesteśmy, świadomi Twojej mocy¹;

ale nie będziemy grzeszyć, świadomi tego,

żeśmy za Twoich poczytani.

³Ciebie znać – to sprawiedliwość doskonała;

pojąć Twą moc – to korzeń nieśmiertelności.

⁴Nie zwiódł nas ani niecny ludzki wymysł,

ani bezużyteczne dzieło malarzy –

wizerunek upstrzony rozmaitymi barwami,

⁵których widok roznamiętnia głupich

pożądaniem bezdusznego piękna martwego obrazu.

⁶W złych rzeczach się kochają, takich nadziei też są warci

ich twórcy, miłośnicy, czciciele.

Grzech twórców bożków pogańskich

⁷Bo i garncarz, ugniatając mozolnie miękką ziemię,

lepi każde [naczynie] do naszego użytku.

I z tej samej gliny ulepił

naczynia służące zarówno do celów szlachetnych,

jak do przeciwnych – wszystkie podobnie.

Jaki zaś będzie użytek jednego lub drugiego –

rozstrzyga garncarz².

⁸W niecnym trudzie lepi z tejże gliny marne bóstwo

ten, co niedawno powstał z ziemi, z której został wzięty,

i pójdzie do niej niebawem,

wezwany do spłacenia długu duszy³.

⁹Ale on nie myśli o tym, że umrze,

ani o tym, że życie ma krótkie,

lecz idzie w zawody z tymi, co obrabiają złoto, odlewają srebro,

naśladuje tych, co rzeźbią w brązie,

i chlubi się, że tworzy to, co bałamuci.

¹⁰Serce jego jak popiół, nadzieja jego marniejsza niż ziemia

i życie nędzniejsze niż glina⁴.

¹¹Bo nie rozpoznał Tego, który go ulepił,

tchnął w niego duszę zdolną do działania

i napełnił duchem żywotnym.

¹²Mniemał, że nasze życie jest zabawą,

targiem zyskownym nasze bytowanie,

bo mówi, że trzeba ze wszystkiego ciągnąć zyski, nawet z nieprawości.

¹³Ten wie lepiej niż wszyscy, że grzeszy,

gdy z ziemskiej materii wytwarza kruche naczynia i rzeźby.

Bałwochwalstwo Egipcjan

¹⁴Bardzo są niemądrzy i od duszy dziecięcej biedniejsi⁵

wszyscy wrogowie Twego ludu, którzy go ciemiężyli.

¹⁵Wzięli bowiem za bóstwa wszelkie pogańskie posągi,

które ni władzy wzroku nie mają, by spojrzeć,

ni nozdrzy, aby powietrzem odetchnąć,

ani uszu, by słyszeć,

ani palców u rąk, żeby dotknąć,

a nogi ich niezdatne do chodzenia⁶.

¹⁶Człowiek je bowiem uczynił,

ulepił je ktoś, kto sam trzyma ducha w dzierżawie⁷.

Żaden człowiek nie zdoła ulepić bożka do siebie podobnego⁸,

¹⁷ale sam śmiertelny rzecz martwą tworzy niecnymi rękami.

I sam jest lepszy od swoich świętości:

on bowiem żył, a tamte – nigdy.

¹⁸Czczą nawet i najwstrętniejsze zwierzęta,

które przez swą głupotę gorsze są od innych.

¹⁹W nich nie znajdzie się upragnionego piękna,

które jest w wyglądzie żywych zwierząt,

bo zatraciły one i uznanie, i błogosławieństwo Boże⁹.