Pierwszy List do Koryntian13

Hymn o miłości

¹Gdybym mówił językami ludzi i aniołów¹,

a miłości bym nie miał,

stałbym się jak miedź brzęcząca

albo cymbał brzmiący.

²Gdybym też miał dar prorokowania

i znał wszystkie tajemnice,

i posiadł wszelką wiedzę,

i wiarę miał tak wielką, iżbym góry przenosił²,

a miłości bym nie miał –

byłbym niczym.

³I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,

a ciało wystawił na spalenie³,

lecz miłości bym nie miał,

nic mi nie pomoże.

⁴Miłość cierpliwa jest,

łaskawa jest.

Miłość nie zazdrości,

nie szuka poklasku,

nie unosi się pychą;

⁵nie jest bezwstydna,

nie szuka swego,

nie unosi się gniewem,

nie pamięta złego;

⁶nie cieszy się z niesprawiedliwości,

lecz współweseli się z prawdą.

⁷Wszystko znosi,

wszystkiemu wierzy,

we wszystkim pokłada nadzieję,

wszystko przetrzyma.

⁸Miłość nigdy nie ustaje,

[nie jest] jak proroctwa, które się skończą,

choć zniknie dar języków

i choć wiedzy [już] nie stanie.

⁹Po części bowiem tylko poznajemy

i po części prorokujemy.

¹⁰Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe,

zniknie to, co jest tylko częściowe.

¹¹Gdy byłem dzieckiem,

mówiłem jak dziecko,

czułem jak dziecko,

myślałem jak dziecko.

Kiedy zaś stałem się mężem,

wyzbyłem się tego, co dziecinne.

¹²Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;

wtedy zaś [ujrzymy] twarzą w twarz.

Teraz poznaję po części,

wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany⁴.

¹³Tak⁵ więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy:

największa z nich [jednak] jest miłość.