Księga Przysłów20

¹Szydercze jest wino, hałaśliwa sycera; każdy, kto nimi oszołomiony, jest niemądry¹.

Motywacje i ich następstwa

Zasadnicze przeciwieństwa

²Jak pomruk lwa, tak zapalczywość króla;

kto go rozgniewa, naraża życie.

³Unikanie sporu zaszczytem dla męża;

bo każdy, kto głupi, wybucha.

⁴Nie pracuje leniwy w jesieni,

we żniwa szuka [plonu], lecz nie znajdzie.

⁵Głęboką wodą jest plan w sercu,

czerpie z niego człowiek roztropny.

⁶Wiernością swą chełpi się wielu,

lecz męża pewnego któż znajdzie?

⁷Prawy żyje w swej nieskazitelności²,

błogosławione po nim są dzieci.

⁸Król, zasiadając na tronie sędziowskim,

wszelkie zło rozwiewa³ spojrzeniem.

⁹Kto powie: «Oczyściłem swe serce,

jestem wolny od swego grzechu»⁴?

¹⁰Dwojakie ciężarki i waga podwójna,

obydwie są wstrętne Panu.

¹¹Już chłopca pozna się po zachowaniu,

czy czyste i nienaganne będą jego czyny.

¹²I ucho, co słyszy, i oko, co widzi,

obydwa Pan uczynił.

¹³Nie kochaj snu, byś nie był wywłaszczony,

miej oczy otwarte, nasycisz się chlebem.

¹⁴«Marne, marne» – krzyczy nabywca,

odchodząc z nabytkiem – się chwali.

¹⁵Jest złoto i obfitość pereł,

lecz wargi rozumne to rzecz bezcenna.

Niby zyskowne, a jednak kłopotliwe

¹⁶Zabierz mu suknię, bo ręczy za obcego,

za nieznajomych weź zastaw.

¹⁷Ze smakiem je człowiek chleb oszustwa,

lecz potem usta jego są pełne żwiru⁵.

¹⁸Na radzie ustala się plany,

lecz wojnę prowadź swym kunsztem.

¹⁹Włóczy się plotkarz, wyjawiając sekrety,

nie obcuj z tym, kto ust nie strzeże.

²⁰Temu, kto ojca i matkę przeklina,

z nadejściem nocy lampa zagaśnie.

²¹Dziedzictwo na początku pośpiesznie zgarnięte

jest w końcu bez błogosławieństwa.

Bóg i król wobec poddanych

²²Nie mów: «Za zło odpłacę».

Zdaj się na Pana, On cię wybawi.

²³Wstrętne Panu podwójne ciężarki

i waga fałszywa przestępstwem⁶.

²⁴Pan kieruje krokami człowieka.

Jakżeby człowiek pojął swe czyny?

²⁵Pułapką ludzi pochopnie rzec: «Święte»,

a namyślać się dopiero po ślubie.

²⁶Król mądry rozprasza występnych

i koło⁷ na nich sprowadza.

²⁷Lampą Pana jest duch człowieka,

bo wnętrza głębi przenika.

²⁸Miłość i wierność są strażą króla,

tron oparty jest na dobroci.

²⁹Rozmach jest chlubą człowieka,

ozdobą starców włos siwy.

³⁰Pręgi, rana oczyszczają złego,

a razy głębiny [jego] wnętrza.