Księga Psalmów109

PSALM 109 (108)¹

Biada przewrotnemu nieprzyjacielowi

¹Kierownikowi chóru. Dawidowy. Psalm.

Nie milcz, o Boże, którego wychwalam,

²bo rozwarli na mnie usta niecne i podstępne.

Mówili ze mną językiem kłamliwym,

³osaczyli mnie nienawistnymi słowami

i bez przyczyny mnie napastowali.

⁴² Oskarżali mnie w zamian za miłość moją,

a ja się modliłem.

⁵Odpłacili mi złem za dobro

i nienawiścią za moją miłość.

⁶Wzbudź przeciwko niemu grzesznika,

niech stanie po prawicy jego oskarżyciel!³

⁷Gdy go sądzić będą, niech wyjdzie jako przestępca,

niech prośba jego stanie się winą.

⁸Niech dni jego będą nieliczne,

a urząd jego niech przejmie kto inny!⁴

⁹⁵ Niechaj jego synowie będą sierotami,

a jego żona niech zostanie wdową!

¹⁰Niech jego dzieci wciąż się tułają i żebrzą

i niech zostaną wygnane z rumowisk!

¹¹Niechaj lichwiarz czyha na całe jego mienie,

a obcy niech rozdrapią owoc jego pracy!

¹²Niech nikt nie okaże mu życzliwości,

niech nikt się nie zlituje nad jego dziećmi!

¹³Niech jego potomstwo pójdzie na zatracenie;

niech w drugim pokoleniu zaginie ich imię!

¹⁴Niech Pan zapamięta winę jego przodków,

niech grzech jego matki nie będzie zgładzony!⁶

¹⁵Niech zawsze stoją przed Panem

i niech On wykorzeni z ziemi pamięć o nich⁷,

¹⁶za to, że nie pomyślał, by okazać życzliwość,

lecz prześladował biedaka i nieszczęśliwego,

i w sercu strapionego śmiertelnie.

¹⁷Miłował złorzeczenie: niech się nań obróci;

w błogosławieństwie nie miał upodobania:

niech od niego odstąpi!

¹⁸Niech się odzieje przekleństwem jak szatą;

niech ono jak woda przeniknie do jego wnętrzności⁸

i jak oliwa do jego kości!

¹⁹Niech mu będzie jak odzienie, które go okrywa,

i pas, którym stale się opina⁹.

²⁰Taką niech mają zapłatę od Pana moi oskarżyciele,

którzy przeciw mnie mówią złe rzeczy.

²¹Lecz Ty, Panie, mój Panie,

ujmij się za mną przez wzgląd na Twoje imię;

wybaw mnie, bo łaskawa jest Twoja dobroć.

²²Bo jestem nędzny i nieszczęśliwy,

a serce jest we mnie zranione.

²³Niknę jak cień, co się wydłuża¹⁰,

strząsają mnie jak szarańczę.

²⁴Kolana mi się chwieją od postu

i ciało moje schnie bez tłuszczu¹¹.

²⁵Dla tamtych stałem się urągowiskiem;

na mój widok potrząsają głowami¹².

²⁶Dopomóż mi, Panie, mój Boże;

ocal mnie w swej łaskawości,

²⁷aby poznali, że to Twoja ręka,

żeś Ty, o Panie, tego dokonał.

²⁸Niech oni złorzeczą, ale Ty błogosław!

Niech się zawstydzą nastający na mnie,

Twój sługa zaś niechaj się cieszy!

²⁹Niech moi oskarżyciele okryją się hańbą,

niech się wstydem przyobleką jak płaszczem!

³⁰Chcę dziękować Panu głośno¹³ swoimi ustami

i chwalić Go w pośrodku tłumów;

³¹bo stanął po prawicy biednego,

aby go wybawić od sądzących jego życie.