Księga Psalmów 130 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

PSALM 130 (129)¹

Z otchłani grzechu ku Bożemu miłosierdziu

¹Pieśń stopni.

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie,

²o Panie, wysłuchaj głosu mego!

Nakłoń swoich uszu

ku głośnemu błaganiu mojemu!

³Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie,

Panie, któż się ostoi?

⁴Ale Ty udzielasz przebaczenia,

aby Ci służono z bojaźnią².

⁵W Panu pokładam nadzieję,

nadzieję żywi moja dusza,

czeka na Twe słowo.

⁶Dusza moja oczekuje Pana

bardziej niż strażnicy świtu,

<bardziej niż strażnicy świtu>³.

⁷Niech Izrael wygląda Pana.

U Pana bowiem jest łaska

i w obfitości u Niego odkupienie⁴.

⁸On odkupi Izraela

ze wszystkich jego grzechów⁵.

1.Ps 130Pieśń pielgrzymów (zob. przyp. do 120[119],1), o charakterze pokutnym i motywach lamentacji; por. Ne 1,8-11.
2.130,4Przebaczenie jest wolnym darem łaski Bożej (Ne 9,17), udzielanym tylko tym, którzy okazują wobec Boga lęk i uległość. W ten sposób, przebaczając, Bóg pomnaża grono bogobojnych, do których należy Psalmista.
3.130,6Hebr. powtarza dwukrotnie te słowa (zapewne dittografia).
4.130,7Por. Iz 55,7.
5.130,8Por. Jr 31,11; Mt 1,21.