Księga Psalmów 131 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

PSALM 131 (130)¹

Spoczynek w Bogu

¹Pieśń stopni.

Panie, moje serce nie jest wyniosłe

i oczy moje nie patrzą z góry.

Nie gonię za tym, co wielkie

albo co przerasta moje siły².

²Przeciwnie: zaprowadziłem ład

i spokój w mojej duszy.

Jak niemowlę u swej matki,

jak niemowlę – tak we mnie jest moja dusza³.

³Izraelu, pokładaj w Panu nadzieję

teraz i aż na wieki!

1.Ps 131Pieśń pielgrzymów (zob. przyp. do 120[119],1), wyrażająca ufność; por. Jr 45,5.
2.131,1Dosł.: „co jest zbyt cudowne dla mnie”.
3.131,2„Niemowlę” – trudne do przetłumaczenia słowo hebr. gamul oznacza małe dziecko w pierwszych latach życia, uspokojone, nakarmione albo odstawione od piersi matki. Spokój tego dziecka służy autorowi za obraz wewnętrznego spokoju człowieka ufającego Bogu. Chrystus domaga się podobnej postawy od uczniów; por. Mt 18,3.