Mądrość Syracha23

¹Panie, Ojcze i Władco życia mojego,

nie zdawaj mnie na ich¹ zachcianki

i nie dozwól, bym przez nie upadł.

²Któż zastosuje rózgi wobec mojego myślenia,

a wobec serca mego – karność mądrości,

by nie oszczędzały mnie w moich błędach,

i nie zostały pominięte ich grzechy,

³aby się nie mnożyły moje winy

i aby moje grzechy się nie wzmagały;

abym nie upadł wobec przeciwników

i nie sprawił uciechy mojemu wrogowi?

⁴Panie, Ojcze i Boże mego życia,

nie dawaj mi wyniosłości oczu,

⁵a żądzę odwróć ode mnie!

⁶Niech nie panują nade mną żądze zmysłowe i grzechy cielesne,

nie wydawaj mnie bezwstydnej namiętności!

Roztropność w mowie

⁷O karności ust posłuchajcie, dzieci,

kto ją zachowa, nie da się pochwycić.

⁸Grzesznika schwytają jego własne wargi

i do upadku doprowadzą szydercę i zuchwalca.

⁹Nie przyzwyczajaj ust swoich do wypowiadania przysięgi

i nie przywykaj do wzywania imienia Świętego.

¹⁰Jak bowiem niewolnik często brany na męki

nie może być wolny od sińców,

tak ten, co stale przysięga i wypowiada Imię,

nie będzie wolny od grzechu.

¹¹Człowiek często przysięgający napełni się nieprawością,

a rózga nie odstąpi od jego domu.

Jeśli wykroczy, to grzech jego spadnie na niego,

choćby zlekceważył, zgrzeszy podwójnie,

jeśli krzywoprzysięga, nie będzie mu darowane

i dom jego napełni się karami.

Mowy nieobyczajne

¹²Bywa taki sposób mówienia, który do śmierci można przyrównać,

oby nie znaleziono go w dziedzictwie Jakuba!

To wszystko dalekie jest od bogobojnych,

niech się nie pogrążają w nieprawościach!

¹³Nie przyzwyczajaj ust swoich do obrzydliwego grubiaństwa,

gdyż jest w nim grzeszna mowa.

¹⁴Wspomnij na ojca i matkę swoją,

gdy będziesz razem z możnymi,

byś przypadkiem nie zapomniał się w ich obecności

i z przyzwyczajenia jakiegoś głupstwa nie popełnił:

bo wtedy wolałbyś nigdy się nie narodzić

lub przeklinałbyś dzień swoich narodzin.

¹⁵Człowiek przyzwyczajony do słów obelżywych

przez wszystkie dni swego życia z nich się nie poprawi.

Strzeż się rozpusty

¹⁶Dwa rodzaje ludzi mnożą grzechy,

a trzeci ściąga gniew karzący²:

¹⁷gorąca żądza jak płonący ogień

nie zgaśnie, aż się wypali³;

człowiek rozpustny wobec własnego ciała

nie zazna spokoju, aż go ogień spali;

rozpustnik, dla którego każdy chleb słodki,

nie uspokoi się aż do śmierci.

¹⁸Człowiek, popełniając cudzołóstwo,

mówi do swej żądzy: «Któż mnie widzi?

Wokół mnie ciemności, a mury mnie skrywają,

nikt mnie nie widzi – czego mam się lękać?

Najwyższy nie będzie pamiętał moich grzechów».

¹⁹Tylko oczy ludzkie są postrachem dla niego,

a zapomina, że oczy Pana,

dziesięć tysięcy razy jaśniejsze niż słońce,

patrzą na wszystkie drogi człowieka

i widzą zakamarki najbardziej ukryte.

²⁰Wszystkie rzeczy były Mu znane, zanim powstały,

tym bardziej więc – już stworzone.

²¹Takiego [człowieka] spotka kara na ulicach miasta,

tam gdzie nie będzie się spodziewał niczego, zostanie schwytany.

²²Podobnie i kobieta, która zdradziła męża

i podrzuca spadkobiercę poczętego z innym,

²³najpierw stała się nieposłuszna prawu Najwyższego,

następnie przeciw mężowi swemu postąpiła niegodziwie,

a po trzecie rozpustnie popełniła cudzołóstwo

i wydała na świat potomstwo z obcego mężczyzny.

²⁴Poprowadzą ją przed zgromadzenie

i będzie śledztwo nad jej dziećmi.

²⁵Dzieci jej nie zapuszczą korzeni,

gałązki te pozbawione będą owocu.

²⁶Pamięć o niej zostanie jako wzór przekleństwa,

a hańba jej nie będzie wymazana.

²⁷A następne pokolenie pozna,

że nie ma nic lepszego nad bojaźń Pana

i nic słodszego nad wypełnianie Jego przykazań.