Mądrość Syracha46

Jozue i Kaleb

¹Dzielny na wojnie Jozue, syn Nuna¹,

następca Mojżesza na urzędzie prorockim,

stał się, stosownie do swego imienia²,

wielki przez to, że ocalił Jego wybranych,

że wywarł pomstę na opornych wrogach,

by wprowadzić Izraela w jego dziedzictwo.

²Jakże się wsławił, gdy podniósł ręce

i gdy wyciągnął miecz przeciw miastom!³

³Któż pierwszy przed nim taki się okazał?

On bowiem prowadził wojny Pana!

⁴⁴ Czyż nie za jego sprawą zatrzymało się słońce

i jeden dzień stał się jakby dwoma?

⁵Wezwał Najwyższego Władcę,

gdy wrogowie parli na niego zewsząd,

i wysłuchał go Wielki Pan,

[zsyłając] grad kamieni o wielkiej sile.

⁶Uderzył na wrogi naród

i na pochyłości rozgromił przeciwników,

aby poznały narody jego oręż,

że wojnę toczy wobec Pana.

⁷I dlatego jeszcze, że Władcy był całkowicie posłuszny,

a za dni Mojżesza okazał swą dobroć,

on i Kaleb⁵, syn Jefunnego,

przez to, że stanęli przeciw zgromadzeniu,

by powstrzymać lud przed grzechami

i uspokoić niegodziwe szemranie,

⁸oni dwaj tylko ocaleli

z sześciuset tysięcy pieszych,

aby wprowadzić ich⁶ do dziedzictwa,

do ziemi opływającej w mleko i miód⁷.

⁹Pan dał Kalebowi siły,

które aż do starości mu pozostały,

tak iż wszedł na góry kraju,

gdzie jego potomstwo otrzymało dziedzictwo,

¹⁰aby widzieli wszyscy synowie Izraela,

że dobrze jest iść za Panem.

Sędziowie

¹¹I sędziowie – każdy swoim imieniem [niech będzie nazwany],

których serca nie dopuściły się nierządu

i którzy nie odwrócili się od Pana:

pamięć ich niech będzie błogosławiona!

¹²Kości ich niech wypuszczą pędy⁸ z miejsca ich [spoczynku],

a imię ich niech wciąż się odnawia

w ich wsławionych synach.

Samuel

¹³⁹ Umiłowany przez swego Pana Samuel,

prorok Pański, ustanowił królestwo

i namaścił władców nad Jego ludem.

¹⁴Według Prawa Pańskiego sądził zgromadzenie,

a Pan nawiedził Jakuba.

¹⁵Przez swoją wierność okazał się rzeczywiście prorokiem,

a prawdziwość widzenia uznana została dzięki jego słowom.

¹⁶¹⁰ Wezwał Pana jako Władcę,

gdy zewsząd nacierali wrogowie jego,

składając w ofierze jagnię ssące mleko.

¹⁷I zagrzmiał Pan z nieba,

a w potężnym echu dał swój głos usłyszeć,

¹⁸wytracił wodzów nieprzyjacielskich¹¹

i wszystkich książąt Filistynów.

¹⁹Przed czasem wiecznego spoczynku

oświadczył wobec Pana i Jego pomazańca:

«Ani pieniędzy, ani nawet sandałów

od nikogo nie wziąłem».

I nikt go nie mógł oskarżyć¹².

²⁰A nawet po swym zaśnięciu prorokował

i oznajmił królowi jego koniec,

i z [głębi] ziemi głos swój podniósł

w przepowiedni, by usunąć nieprawość ludu¹³.