Księga Mądrości12

¹Bo we wszystkim jest Twoje nieśmiertelne tchnienie¹.

²Dlatego nieznacznie karzesz upadających

i strofujesz, przypominając, w czym grzeszą,

by wyzbywszy się złości, w Ciebie, Panie, uwierzyli.

Łaskawość Boża względem mieszkańców Kanaanu

³Bo i dawnych mieszkańców Twojej świętej ziemi

⁴znienawidziłeś za ich postępki tak obrzydliwe:

za czarnoksięstwa, niecne obrzędy,

⁵bezlitosne zabijanie dzieci²,

krwiożercze – z ludzkich ciał i krwi – biesiady,

za wtajemniczonych³ spośród bractwa

⁶i za rodziców, co własną ręką mordują bezbronne istoty.

Chciałeś ich wytracić ręką naszych przodków,

⁷by godnym mieszkaniem była dla dzieci Bożych

ta ziemia, u Ciebie nad wszystkie cenniejsza.

⁸Ale także ich jako ludzi oszczędzałeś.

Zesłałeś na nich szerszenie poprzedzające Twe wojsko⁴,

by ich niszczyły powoli.

⁹Mogłeś w bitwie łatwo wydać bezbożnych sprawiedliwym

lub naraz wygubić przez bestie okrutne czy też wyrokiem bezlitosnym.

¹⁰Lecz karząc powoli, dawałeś miejsce nawróceniu,

chociaż dobrze wiedziałeś, że ich pochodzenie nikczemne,

a złość ich jest wrodzona

i nie odmieni się ich usposobienie na wieki,

¹¹bo to było plemię od początku przeklęte⁵.

I nie z obawy przed kimś pozostawiałeś grzechy ich bez kary.

¹²Któż Ci bowiem powie: «Cóżeś to uczynił?»⁶

Albo kto się oprze Twemu wyrokowi?

Któż Ciebie pozwie za wytracenie narodów, któreś Ty uczynił?

Albo któż powstanie przeciw Tobie jako obrońca ludzi nieprawych?

¹³Nie ma bowiem oprócz Ciebie boga, co ma pieczę nad wszystkim,

abyś miał dowodzić, że nie osądziłeś niesprawiedliwie,

¹⁴ani się z Tobą nie będzie mógł spierać król czy władca

o tych, których ukarałeś.

¹⁵Ty jesteś sprawiedliwy i rządzisz wszystkim sprawiedliwie;

skazać kogoś, kto nie zasłużył na karę,

uważasz za niezgodne z Twoją potęgą.

¹⁶Twoja bowiem moc jest podstawą Twej sprawiedliwości,

wszechwładza Twa sprawia, że wszystko oszczędzasz.

¹⁷Moc swą przejawiasz wobec tych, co nie wierzą w pełnię Twej potęgi,

i karzesz zuchwalstwo tych, co ją znają⁷.

¹⁸Potęgą władasz, a sądzisz łagodnie

i rządzisz nami z wielką oględnością,

bo do Ciebie należy móc, gdy zechcesz.

Nauki płynące z postępowania Boga

¹⁹Nauczyłeś lud swój tym postępowaniem,

że sprawiedliwy powinien miłować ludzi.

I wlałeś synom swym wielką nadzieję,

że po występkach dajesz nawrócenie.

²⁰Jeśli bowiem wrogów swych dzieci, choć na śmierć zasługiwali,

karałeś z taką oględnością i pobłażaniem,

dając czas i miejsce, by się od zła odwrócili,

²¹z jakże wielką troską osądziłeś swych synów,

których przodkom dawałeś przysięgi i przymierza pełne wspaniałych obietnic.

²²Nas wychowując, wrogów naszych chłoszczesz tysiąckrotnie⁸,

byśmy pamiętali o dobroci Twojej, gdy my sądzimy,

i oczekiwali miłosierdzia, gdy na nas sąd przyjdzie.

²³Dlatego i tych, co w głupocie swej żyli niegodziwie,

skarałeś przez ich własne bezeceństwa.

²⁴Bo też poszli zbyt daleko na drogach błędu,

biorąc za bogów najbardziej pogardzane pośród wstrętnych zwierząt⁹,

zwiedzeni na wzór nierozsądnych dzieci.

²⁵Więc też jak najgłupsze dzieci

skazałeś ich za karę na ośmieszenie.

²⁶Ale ci, których ośmieszające kary nie ostrzegły,

mieli doświadczyć godnego Boga sądu.

²⁷Bo na które¹⁰ się sami, cierpiąc, oburzali,

tymi zostali pokarani, które mieli za bogów,

dostrzegli Tego, którego przedtem znać nie chcieli, i poznali Boga prawdziwego.

I dlatego przyszła na nich ostateczna kara¹¹.