Księga Mądrości9

Modlitwa o Mądrość¹

¹Boże przodków i Panie miłosierdzia,

któryś wszystko uczynił swoim słowem

²² i w Mądrości swojej ukształtowałeś człowieka,

by panował nad stworzeniami, co przez Ciebie się stały,

³by władał światem w świętości i sprawiedliwości

i w prawości serca sądy sprawował –

⁴dajże mi Mądrość, co dzieli tron z Tobą,

i nie wyłączaj mnie z liczby swych dzieci!

⁵Bo jestem sługą Twoim, synem Twojej służebnicy,

człowiekiem niemocnym i krótkowiecznym,

zbyt słabym, by znać się na sądzie i prawach.

⁶Choćby zresztą był ktoś doskonały między ludźmi,

jeśli mu braknie Mądrości od Ciebie – za nic będzie poczytany.

⁷Wybrałeś mnie na króla swojego ludu

i na sędziego synów swoich i córek.

⁸Kazałeś zbudować świątynię na górze swej świętej

i ołtarz w mieście swego zamieszkania –

według wzoru namiotu świętego, który przygotowałeś od początku³.

⁹Z Tobą jest Mądrość, która zna Twe dzieła,

i była z Tobą, kiedy świat stwarzałeś⁴,

i wie, co jest miłe Twym oczom,

co słuszne według Twych przykazań.

¹⁰Wyślij ją z niebios świętych,

ześlij od tronu swej chwały,

by przy mnie będąc, trudziła się ze mną,

i żebym poznał, co jest Tobie miłe.

¹¹Ona bowiem wie i rozumie wszystko,

będzie mi mądrze przewodzić w mych czynach

i ustrzeże mnie dzięki swej chwale⁵.

¹²I do przyjęcia będą moje czyny;

będę rozsądzał lud Twój sprawiedliwie

i stanę się godny tronu mego ojca.

¹³Któż bowiem z ludzi rozezna zamysł Boży

albo któż pojmie wolę Pana?⁶

¹⁴Nieśmiałe są myśli śmiertelników

i przewidywania nasze zawodne,

¹⁵bo śmiertelne ciało przygniata duszę

i ziemski namiot⁷ obciąża rozum pełen myśli.

¹⁶Mozolnie odkrywamy rzeczy tej ziemi,

z trudem znajdujemy, co mamy pod ręką –

a któż wyśledzi to, co jest na niebie?

¹⁷Któż poznał Twój zamysł, gdyś nie dał Mądrości,

nie zesłał z wysoka Świętego Ducha swego?

¹⁸I tak ścieżki mieszkańców ziemi stały się proste,

a ludzie poznali, co Tobie miłe,

i zostali ocaleni przez Mądrość.